شاهنامه — بخش 936 از 993

ز پیش سپاه اندر آمد تبرگ بیامد بر نامدار سترگ چو تنها به دیدش زن چاره جوی از آن مغفر تیره بگشاد روی بدو گفت بهرام را دیده ای سواری و رزمش پسندیده ای مرا بود هم مادر و هم پدر کنون روزگار وی آمد به سر کنون من تو را آزمایش کنم یکی سوی رزمت نمایش کنم اگر از در شوی یابی بگوی همانا مرا خود پسندست شوی بگفت این وزان پس برانگیخت اسپ پس او همی تاخت ایزد گشسپ یکی نیزه زد بر کمربند اوی که بگسست خفتان و پیوند اوی یلان سینه با آن گزیده سپاه برانگیخت اسپ اندر آن رزمگاه همه لشکر چین بهم بر شکست بس کشت و افگند و چندی بخست دو فرسنگ لشکر همی شد ز پس بر اسپان نماندند بسیار کس سراسر همه دشت شد رود خون یکی بی سر و دیگری سرنگون چو پیروز شد سوی ایران کشید بر شهریار دلیران کشید به روز چهارم به آموی شد ندیدی زنی کو جهانجوی شد به آموی یک چند بنشست و بود به دلش اندرون داوریها فزود یکی نامه سوی برادر بدرد نوشت و زهر کارش آگاه کرد نخستین سخن گفت بهرام گرد به تیمار و درد برادر بمرد تو را و مرا مزد بسیار باد روان وی از ما بی آزار باد دگر گفت با شهریار بلند بگوی آنچ از من شنیدی ز پند پس ما بیامد سپاهی گران همه نامداران جنگاوران برآن گونه برگاشتمشان ز رزم که نه رزم بینند زان پس نه بزم بسی نامور مهتران با منند نبادی که آید بریشان گزند نشستم به آموی تا پاسخم بیارد مگر اختر فرخم ازآن پس به آرام بنشست شاه چو برخاست بهرام جنگی ز راه ندید از بزرگان کسی کینه جوی که با او بروی اندر آورد روی به دستور پاکیزه یک روز گفت که اندیشه تا کی بود در نهفت کشندهٔ پدر هر زمان پیش من همی بگذرد چون بود خویش من چوروشن روانم پر از خون بود همی پادشاهی کنم چون بود نهادند خوان و می چند خورد هم آن روز بندوی رابند کرد ازان پس چنین گفت با رهنما که او را هم اکنون ببردست وپا بریدند هم در زمان او بمرد پر از خون روانش به خسرو سپرد وزان پس بسوی خراسان کسی گسی کرد و اندرز دادش بسی بدو گفت با کس مجنبان زبان از ایدر برو تا در مرزبان به گستهم گو ایچ گونه مپا چو این نامه من بخوانی بیا فرستاده چون در خراسان رسید به درگاه مرد تن آسان رسید بگفت آنچ فرمان پرویز بود که شاه جوان بود و خونریز بود چو گستهم بشنید لشکر براند پراگنده لشکر همه باز خواند چنین تا به شهر بزرگان رسید ز ساری و آمل به گرگان رسید شنید آنک شد شاه ایران درشت برادرش را او به مستی بکشت چوبشنید دستش به دندان بکند فرود آمد از پشت اسپ سمند همه جامهٔ پهلوی کرد چاک خروشان به سر بر همی ریخت خاک بدانست کو را جهاندار شاه به کین پدر کرد خواهد تباه خروشان ازان جایگه بازگشت تو گفتی که با باد انباز گشت سپاه پراگنده کرد انجمن همی تاخت تا بیشه نارون چو نزدیکی کوه آمل رسید سپه را بدان بیشه اندر کشید همی برد بر هر سوی تاختن بدان تاختن بود کین آختن به هر سو که بیکار مردم بدند به نانی همی بندهٔ او شدند به جایی کجا لشکر شاه بود که گستهم زان لشکر آگاه بود همی بر سرانشان فرود آمدی سپه رایکایک بهم برزدی وزان پس چو گردوی شد نزد شاه بگفت آن کجا خواهرش با سپاه