شاهنامه — بخش 944 از 993

ز قیصر پذیرد مگر باژ و چیز که با باژ و چیز آفرینست نیز بخندید از آن پر هنر مرد شاه نهادند زرین یکی پیشگاه فرستاد پس چیزها سوی گنج بدو گفت چندین نبایست رنج بخراد بر زین چنین گفت شاه که این نامه برخوان به پیش سپاه به عنوان نگه کرد مرد دبیر که گوینده ای بود و هم یادگیر چنین گفت کاین نامه سوی مهست جهاندار پرویز یزدان پرست جهاندار و بیدار و پدرام شهر که یزدانش تاج و خرد داد بهر جهاندار فرزند هرمزد شاه که زیبای تاج است و زیبای گاه ز قیصر پدر مادر شیر نام که پاینده بادا بدو نام و کام ابا فر و با برز و پیروز باد همه روزگارانش نوروز باد به ایران و تورانش بر دست رس به شاهی مباداش انباز کس همیشه به دل شاد و روشن روان همیشه خرد پیر و دولت جوان گران مایه شاهی کیومرثی همان پور هوشنگ طهمورثی پدر بر پدر و پسر بر پسر مبادا که این گوهر آید به سر برین پاک یزدان کند آفرین بزرگان ملک و بزرگان دین نه چون تو خزان و نه چون تو بهار نه چون تو بایوان چین بر نگار همه مردمی و همه راستی مبیناد جانت بد کاستی به ایران و توران و هندوستان همان ترک تا روم و جا دوستان تو را داد یزدان به پاکی نژاد کسی چون تو از پاک مادر نزاد فریدون چو ایران بایرج سپرد ز روم و ز چین نام مردی ببرد برو آفرین کرد روز نخست دلش را ز کژی و تاری بشست همه بی نیازی و نیک اختری بزرگی و مردی و افسونگری تو گویی که یزدان شما را سپرد وزان دیگران نام مردی ببرد هنر پرور و راد و بخشنده گنج ازین تخمهٔ هرگز نبد کس به رنج نهادند بر دشمنان باژ و ساو بد اندیشتان بارکش همچو گاو ز هنگام کسری نوشین روان که بادا همیشه روانش جوان که از ژرف دریا برآورد پی بران گونه دیوار بیدار کی ز ترکان همه بیشهٔ نارون بشستند وبی رنج گشت انجمن ز دشمن برستند چندی جهان برو آفرین از کهان و مهان ز تازی و هندی و ایرانیان ببستند پیشش کمر بر میان روا رو چنین تا به مرز خزر ز ارمینیه تا در باختر ز هیتال و ترک و سمرقند و چاچ بزرگان با فر او اورند وتاج همه کهتران شما بوده اند برین بندگی بر گوا بوده اند که شاهان ز تخم فریدون بدند دگر یکسر از داد بیرون بدند بدین خویشی اکنون که من کرده ام بزرگی به دانش برآورده ام بدان گونه شادم که تشنه بر آب وگر سبزهٔ تیره بر آفتاب جهاندار بیدار فرخ کناد مرا اندرین روز پاسخ کناد یکی آرزو خواهم از شهریار کجا آن سخن نزد او هست خوار که دار مسیحا به گنج شماست چو بینید دانید گفتار راست برآمد برین سالیان دراز سزد گر فرستد بما شاه باز بدین آرزو شهریار جهان ببخشاید از ما کهان و مهان ز گیتی برو بر کنند آفرین که بی تو مبادا زمان و زمین بدان من ز خسرو پذیرم سپاس نیایش کنم روز و شب در سه پاس همان هدیه و باژ و ساوی که من فرستم به نزدیک آن انجمن پذیرد پذیرم سپاسی بدان مبیناد چشم تو روی بدان شود فرخ این جشن و آیین ما درخشان شود در جهان دین ما همان روزهٔ پاک یک شنبدی ز هر در پرستندهٔ ایزدی برو سوکواران بمالند روی بروبر فراوان بسایند موی شود آن زمان بر دل ما درست که از کینه دلها بخواهیم شست که بود از گه آفریدون فراز که با تور و سلم اندر آمد براز