شاهنامه — بخش 95 از 993

چنین گفت کای پادشاه جهان سزاوار تختی و تاج مهان ز تو پیشتر پادشه بوده اند که این راه هرگز نپیموده اند که بر سر مرا روز چندی گذشت سپهر از بر خاک چندی بگشت منوچهر شد زین جهان فراخ ازو ماند ایدر بسی گنج و کاخ همان زو و با نوذر و کیقباد چه مایه بزرگان که داریم یاد ابا لشکر گشن و گرز گران نکردند آهنگ مازندران که آن خانهٔ دیو افسونگرست طلسمست و ز بند جادو درست مران را به شمشیر نتوان شکست به گنج و به دانش نیاید به دست هم آن را به نیرنگ نتوان گشاد مده رنج و گنج و درم را به باد همایون ندارد کس آنجا شدن وزایدر کنون رای رفتن زدن سپه را بران سو نباید کشید ز شاهان کس این رای هرگز ندید گرین نامداران ترا کهترند چنین بندهٔ دادگر داورند تو از خون چندین سرنامدار ز بهر فزونی درختی مکار که بار و بلندیش نفرین بود نه آیین شاهان پیشین بود چنین پاسخ آورد کاووس باز کز اندیشهٔ تو نیم بی نیاز ولیکن من از آفریدون و جم فزونم به مردی و فر و درم همان از منوچهر و از کیقباد که مازندران را نکردند یاد سپاه و دل و گنجم افزونترست جهان زیر شمشیر تیز اندرست چو بردانشی شد گشاده جهان به آهن چه داریم گیتی نهان شوم شان یکایک به راه آورم گر آیین شمشیر و گاه آورم اگر کس نمانم به مازندران وگر بر نهم باژ و ساو گران چنان زار و خوارند بر چشم من چه جادو چه دیوان آن انجمن به گوش تو آید خود این آگهی کزیشان شود روی گیتی تهی تو با رستم ایدر جهاندار باش نگهبان ایران و بیدار باش جهان آفریننده یار منست سر نره دیوان شکار منست گرایدونک یارم نباشی به جنگ مفرمای ما را بدین در درنگ چو از شاه بنشنید زال این سخن ندید ایچ پیدا سرش را ز بن بدو گفت شاهی و ما بنده ایم به دلسوزگی با تو گوینده ایم اگر داد فرمان دهی گر ستم برای تو باید زدن گام و دم از اندیشه دل را بپرداختم سخن آنچ دانستم انداختم نه مرگ از تن خویش بتوان سپوخت نه چشم جهان کس به سوزن بدوخت به پرهیز هم کس نجست از نیاز جهانجوی ازین سه نیابد جواز همیشه جهان بر تو فرخنده باد مبادا که پند من آیدت یاد پشیمان مبادی ز کردار خویش به تو باد روشن دل و دین و کیش سبک شاه را زال پدرود کرد دل از رفتن او پر از دود کرد برون آمد از پیش کاووس شاه شده تیره بر چشم او هور و ماه برفتند با او بزرگان نیو چو طوس و چو گودرز و رهام و گیو به زال آنگهی گفت گیو از خدای همی خواهم آنک او بود رهنمای به جایی که کاووس را دسترس نباشد ندارم مر او را به کس ز تو دور باد آز و چشم نیاز مبادا به تو دست دشمن دراز به هر سو که آییم و اندر شویم جز او آفرینت سخن نشنویم پس از کردگار جهان آفرین به تو دارد امید ایران زمین ز بهر گوان رنج برداشتی چنین راه دشوار بگذاشتی پس آنگه گرفتندش اندر کنار ره سیستان را برآراست کار چو زال سپهبد ز پهلو برفت دمادم سپه روی بنهاد و تفت به طوس و به گودرز فرمود شاه کشیدن سپه سر نهادن به راه چو شب روز شد شاه و جنگ آوران نهادند سر سوی مازندران به میلاد بسپرد ایران زمین کلید در گنج و تاج و نگین بدو گفت گر دشمن آید پدید ترا تیغ کینه بباید کشید ز هر بد به زال و به رستم پناه که پشت سپاهند و زیبای گاه