شاهنامه — بخش 952 از 993

بدانگه که خورشید برگشت زرد همی بود تاگشت شب لاژورد زننده بران سرو برداشت رود همان ساخته پهلوانی سرود یکی نغز دستان بزد بر درخت کزان خیره شد مرد بیداربخت سرودی به آواز خوش برکشید که اکنون تو خوانیش داد آفرید بماندند یک مجلس اندر شگفت همی هرکسی رای دیگر گرفت بدان نامداران بفرمود شاه که جویند سرتاسر آن جشنگاه فراوان بجستند و باز آمدند به نزدیک خسرو فراز آمدند جهاندیده آنگه ره اندر گرفت که از بخت شاه این نباشد شگفت که گردد گل سبز را مشگرش که جاوید بادا سر و افسرش بیاورد جامی دگر میگسار چو از خوب رخ بستد آن شهریار زننده دگرگون بیاراست رود برآورد ناگاه دیگر سرود که پیکار گردش همی خواندند چنین نام ز آواز او را ندند چو آن دانشی گفت و خسرو شنید به آواز او جام می در کشید بفرمود کاین رابجای آورید همه باغ یک سر به پای آورید بجستند بسیار هر سوی باغ ببردند زیر درختان چراغ ندیدند چیزی جز از بید و سرو خرامان به زیر گل اندر تذرو شهنشاه پس جام دیگر بخواست بر آواز سربرآورد راست برآمد دگر باره بانگ سرود همان ساخته کرده آواز رود همی سبز در سبز خوانی کنون برین گونه سازند مکر و فسون چوبشنید پرویز برپای خاست به آواز او بر یکی جام خواست که بود اندر آن جام یک من نبید به یکدم می روشن اندر کشید چنین گفت کاین گر فرشته بدی ز مشک و زعنبر سرشته بدی وگر دیو بودی نگفتی سرود همان نیز نشناختی زخم رود بجویید درباغ تا این کجاست همه باغ و گلشن چپ و دست راست دهان و برش پر ز گوهر کنم برین رود سازانش مهتر کنم چو بشنید رامشگر آواز اوی همان خوب گفتار دمساز اوی فرود آمد از شاخ سرو سهی همی رفت با رامش و فرهی بیامد بمالید برخاک روی بدو گفت خسرو چه مردی بگوی بدو گفت شاهایکی بنده ام به آواز تو در جهان زنده ام سراسر بگفت آنچ بود از بنه که رفت اندر آن یک دل و یک تنه بدیدار او شاد شد شهریار بسان گلستان به ماه بهار به سرکش چنین گفت کای بد هنر تو چون حنظلی بار بد چون شکر چرا دور کردی تو او را ز من دریغ آمدت او درین انجمن به آواز او شاد می درکشید همان جام یاقوت بر سرکشید برین گونه تا سرسوی خواب کرد دهانش پر از در خوشاب کرد ببد بار بد شاه رامشگران یکی نامدارای شد از مهتران سر آمد کنون قصهٔ بارید مبادا که باشد تو را یار بد از ایوان خسرو کنون داستان بگویم که پیش آمد از راستان جهان بر کهان و مهان بگذرد خردمند مردم چرا غم خورد بسی مهتر و کهتر از من گذشت نخواهم من از خواب بیدار گشت هماناکه شد سال بر شست و شش نه نیکو بود مردم پیرکش چواین نامور نامه آید ببن زمن روی کشور شود پر سخن ازان پس نمیرم که من زنده ام که تخم سخن من پراگنده ام هر آنکس که دارد هش و رای و دین پس از مرگ بر من کند آفرین کنون از مداین سخن نو کنم صفتهای ایوان خسرو کنم چنین گفت روشن دل پارسی که بگذاشت با کام دل چارسی که خسرو فرستاد کسها بروم به هند و به چین و به آباد بوم برفتند کاری گران سه هزار ز هر کشوری آنک بد نامدار ازیشان هر آنکس که استاد بود ز خشت و ز گچ بر دلش یاد بود چو صد مرد بیرون شد از رومیان ز ایران و اهواز وز هر میان