شاهنامه — بخش 953 از 993

ازیشان دلاور گزیدند سی ازان سی دو رومی و دو پارسی بر خسرو آمد جهاندیده مرد برو کار و زخم بنایاد کرد گرانمایه رومی که بد هندسی به گفتار بگذشت از پارسی بدو گفت شاه این ز من درپذیر سخن هرچ گویم ز من یادگیر یکی جای خواهم که فرزند من همان تا دو صدسال پیوند من نشیند بدو در نگردد خراب ز باران وز برف وز آفتاب مهندس بپذیرفت ایوان شاه بدو گفت من دارم این دستگاه فرو برد بنیاد ده شاه رش همان شاه رش پنج کرده برش ز سنگ و ز گچ بود بنیاد کار چنین باید آن کو دهد داد کار چودیوار ایوانش آمد به جای بیامد به پیش جهان کد خدای که گر شاه بیند یکی کاردان گذشته برو سال و بسیاردان فرستد تنی صد بدین بارگاه پسندیده با موبد نیک خواه بدو داد زان گونه مردم که خواست برفتند و دیدند دیوار راست بریشم بیاورد تا انجمن بتابند باریک تابی رسن ز بالای آن تا به داده رسن به پیموده در پیش آن انجمن رسن سوی گنج شهنشاه برد ابا مهر گنجور او را سپرد وزان پس بیامد به ایوان شاه که دیوار ایوان برآمد به ماه چو فرمان دهد خسرو زود یاب نگیرم برین کار کردن شتاب چهل روز تا کار بنشیندم ز کاری گران شاه بگزیندم چو هنگامهٔ زخم ایوان بود بلندی ایوان چو کیوان بود بدان زخم خشمت نباید نمود مرا نیز رنجی نباید فزود بدو گفت خسرو که چندین زمان چرا خواهی از من توای بدگمان نباید که داری ازین دست باز به آزرم بودن بیامد نیاز بفرمود تا سی هزارش درم بدادند تا او نباشد دژم بدانست کاری گر راست گوی که عیب آورد مرد دانا بروی که گیرد بران زخم ایوان شتاب اگر بشکند کم کند نان و آب شب آمد بشد کارگر ناپدید چنان شد کزان پس کس او را ندید چو بشنید خسور که فرعان گریخت بگوینده به رخشم فرعان بریخت چنین گفت کان را که دانش نبود چرا پیش ما در فزونی نمود بفرمود تا کار او بنگرند همه رومیان را به زندان برند دگر گفت کاری گران آورید گچ و خشت و سنگ گران آورید بجستند هرکس که دیوار دید ز بوم و بر شاه شد ناپدید به بیچارگی دست ازان بازداشت همی گوش و دل سوی اهواز داشت کزان شهر کاری گر آید کسی نماند چنان کار بی بر بسی همی جست استاد آن تا سه سال ندیدند کاریگری بی همال بسی یاد کردند زان کارجوی به سال چهارم پدید آمد اوی یکی مرد بیدار با فرهی به خسرو رسانید زو آگهی هم آنگاه رومی بیامد چو گرد بدو گفت شاه ای گنهکار مرد بگو تا چه بود اندرین پوزشت چه گفتی که پیش آمد آموزشت چنین گفت رومی که گر شهریار فرستد مرا با یکی استوار بگویم بدان کاردان پوزشم به پوزش بجا آید افروزشم فرستاد و رفتند ز ایوان شاه گران مایه استاد با نیک خواه همی برد دانای رومی رسن همان مرد را نیز با خویشتن به پیمود بالای کار و برش کم آمد ز کار از رسن هفت رش رسن باز بردند نزدیک شاه بگفت آنک با او بیامد به راه چنین گفت رومی که ار زخم کار برآورد می بر سر ای شهریار نه دیوار ماندی نه طاق ونه کار نه من ماندمی بر در شهریار بدانست خسرو که او راست گفت کسی راستی را نیارد نهفت رها کرد هر کو به زندان بدند بد اندیش گر بی گزندان بدند مراو را یکی به دره دینار داد به زندانیان چیز بسیار داد