شاهنامه — بخش 957 از 993

چنین بود پیغام نزد سپاه که از پیش بودی مرا نیک خواه چرا راه دادی که قیصر ز روم بیاورد لشکر بدین مرز و بوم که بود آنک از راه یزدان بگشت ز راه و ز پیمان ما برگذشت چو پیغام خسرو شنید آن سپاه شد از بیم رخسار ایشان سیاه کس آن راز پیدا نیارست کرد بماندند با درد و رخساره زرد پیمبر یکی بد به دل با گراز همی داشت از آب وز باد راز بیامد نهانی به نزدیکشان برافروخت جانهای تاریکشان مترسید گفت ای بزرگان که شاه ندید از شما آشکارا گناه مباشید جز یک دل و یک زبان مگویید کز ما که شد بدگمان وگر شد همه زیر یک چادریم به مردی همه یاد هم دیگریم همان چون شنیدند آواز اوی بدانست هر مهتری راز اوی مهان یکسر از جای برخاستند بران هم نشان پاسخ آراستند بر شاه شد زاد فرخ چو گرد سخنهای ایشان همه یاد کرد بدو گفت رو پیش ایشان بگوی که اندر شما کیست آزار جوی که به فریفتش قیصر شوم بخت به گنج و سلیح و به تاج و به تخت که نزدیک ما او گنهکار شد هم از تاج و ارونگ بیزار شد فرستید یک سر بدین بارگاه کسی راکه بودست زین سرگناه بشد زاد فرخ بگفت این سخن رخ لشکر نو ز غم شد کهن نیارست لب را گشود ایچ کس پر از درد و خامش بماندند و بس سبک زاد فرخ زبان برگشاد همی کرد گفتار نا خوب یاد کزین سان سپاهی دلیر و جوان نبینم کس اندر میان ناتوان شما را چرا بیم باشد ز شاه به گیتی پراگنده دارد سپاه بزرگی نبینم به درگاه اوی که روشن کند اختر و ماه اوی شما خوار دارید گفتار من مترسید یک سر ز آزار من به دشنام لب را گشایید باز چه بر من چه بر شاه گردن فراز هر آنکس که بشنید زو این سخن بدانست کان تخت نوشد کهن همه یکسر از جای برخاستند به دشنام لبها بیاراستند بشد زاد فرخ به خسرو بگفت که لشکر همه یار گشتند و جفت مرا بیم جانست اگر نیز شاه فرستد به پیغام نزد سپاه بدانست خسرو که آن کژگوی همی آب و خون اندر آرد به جوی ز بیم برادرش چیزی نگفت همی داشت آن راستی در نهفت که پیچیده بد رستم از شهریار بجایی خود و تیغ زن ده هزار دل زاده فرخ نگه داشت نیز سپه را همه روی برگاشت نیز بدانست هم زاد فرخ که شاه ز لشکر همه زو شناسد گناه چو آمد برون آن بد اندیش شاه نیارست شد نیز در پیشگاه بدر بر همی بود تا هرکسی همی کرد زان آزمایش بسی همی ساخت همواره تا آن سپاه به پیچید یکسر ز فرمان شاه همی راند با هر کسی داستان شدند اندر آن کار همداستان که شاهی دگر برنشیند به تخت کزین دور شد فرو آیین و بخت بر زاد فرخ یکی پیر بود که برکارها کردن آژیر بود چنین گفت بازاد فرخ که شاه همی از تو بیند گناه سپاه کنون تا یکی شهریاری پدید نیاری فزون زین نباید چخید که این بوم آباد ویران شود از اندوه ایران چونیران شود نگه کرد باید به فرزند اوی کدامست با شرم و بی گفت و گوی ورا شاد بر تخت باید نشاند بران تاج دینار باید فشاند چو شیروی بیدار مهتر پسر به زندان بود کس نباید دگر همی رای زد زین نشان هرکسی برین روز و شب برنیامد بسی که برخاست گرد سپاه تخوار همه کارها زو گرفتند خوار پذیره شدنش زاد فرخ به راه فراوان برفتند با او سپاه رسیدند پس یک بدیگر فراز سخن رفت چند آشکارا و راز