شاهنامه — بخش 960 از 993

ز بازار نان آور و نان خورش هم اکنون برفتم چو باد از برش بدانست شیروی کو خسروست که دیدار او در زمانه نوست ز درگاه رفتند سیصد سوار چو باد دمان تا لب جویبار چو خسرو ز دور آن سپه را بدید به پژمرد و شمشیر کین برکشید چو روی شهنشاه دید آن سپاه همه باز گشتند گریان ز راه یکایک بر زاد فرخ شدند بسی هر کسی داستانی زدند که ما بندگانیم و او خسروست بدان شاه روز بد اکنون نوست نیارد برو زد کسی باد سرد چه در باغ باشد چه اندر نبرد بشد زاد فرخ به نزدیک شاه ز درگاه او برد چندی سپاه چو نزدیک او رفت تنها ببود فراوان سخن گفت و خسرو شنود بدو گفت اگر شاه بارم دهد برین کرده ها زینهارم دهد بیایم بگویم سخن هرچ هست وگرنه بپویم به سوی نشست بدو گفت خسرو چه گفتی بگوی نه انده گساری نه پیکارجوی چنین گفت پس مرد گویا به شاه که درکار هشیاتر کن نگاه بران نه که کشتی تو جنگی هزار سرانجام سیرآیی از کارزار همه شهر ایران تو را دشمنند به پیکار تو یک دل و یک تنند بپا تا چه خواهد نمودن سپهر مگر کینها بازگردد به مهر بدو گفت خسرو که آری رواست همه بیمم از مردم ناسزاست که پیش من آیند و خواری کنند بیم بر مگر کامگاری کنند چو بشنید از زاد فرخ سخن دلش بد شد از روزگار کهن که او را ستاره شمر گفته بود ز گفتار ایشان برآشفته بود که مرگ توباشد میان دو کوه بدست یکی بنده دور از گروه یکی کوه زرین یکی کوه سیم نشسته تو اندر میان دل به بیم ز بر آسمان تو زرین بود زمین آهنین بخت پرکین بود کنون این زره چون زمین منست سپر آسمان زرین منست دو کوه این دو گنج نهاده به باغ کزین گنجها بد دلم چون چراغ همانا سرآمد کنون روز من کجا اختر گیتی افروز من کجا آن همه کام و آرام من که بر تاجها بر بدی نام من ببردند پیلی به نزدیک اوی پر از درد شد جان تاریک اوی بران کوههٔ پیل بنشست شاه ز باغش بیاورد لشکر به راه چنین گفت زان پیل بر پهلوی که ای گنج اگر دشمن خسروی مکن دوستی نیز با دشمنم که امروز در دست آهرمنم به سختی نبودیم فریادرس نهان باش و منمای رویت بکس به دستور فرمود زان پس قباد کزو هیچ بر بد مکن نیز یاد بگو تاسوی طیسفونش برند بدان خانهٔ رهنمونش برند بباشد به آرام ما روز چند نباید نماید کس او را گزند برو بر موکل کنند استوار گلینوش را با سواری هزار چو گردنده گردون به سر بر بگشت شد آن شاه را سال بر سی و هشت کجا ماه آذر بدی روز دی گه آتش و مرغ بریان و می قباد آمد و تاج بر سر نهاد به آرام بر تخت بنشست شاد ز ایران بر و کرد بیعت سپاه درم داد یک ساله از گنج شاه نبد پادشاهیش جز هفت ماه تو خواهیش ناچیز خوان خواه شاه چنین است رسم سرای جفا نباید کزو چشم داری وفا چو شیروی بنشست برتخت ناز به سر برنهاد آن کیی تاج آز برفتند گوینده ایرانیان برو خواندند آفرین کیان همی گفت هریک به بانگ بلند که ای پر هنر خسرو ارجمند چنان هم که یزدان تو را داد تاج نشستی به آرام بر تخت عاج بماناد گیتی به فرزند تو چنین هم به خویشان و پیوند تو چنین داد پاسخ بدیشان قباد که همواره پیروز باشید و شاد نباشیم تا جاودان بد کنش چه نیکو بود داد باخوش منش