شاهنامه — بخش 961 از 993

جهان رابداریم با ایمنی ببریم کردار آهرمنی ز بایسته تر کار پیشی مرا که افزون بود فرو خویشی مرا پیامی فرستم به نزد پدر بگویم بدو این سخن در به در ز ناخوب کاری که او را ندست برین گونه کاری به پیش آمدست به یزدان کند پوزش او از گناه گراینده گردد به آیین و راه بپردازم آن گه به کار جهان بکوشم به داد آشکار و نهان به جای نکوکار نیکی کنیم دل مرد درویش رانشکنیم دوتن بایدم راد و نیکوسخن کجا یاد دارم کارکهن بدان انجمن گفت کاین کارکیست ز ایرانیان پاک و بیدار کیست نمودند گردان سراسر به چشم دو استاد را گر نگیرند خشم بدانست شیر وی که ایرانیان کر ابر گزینند پاک از میان چو اشتاد و خراد برزین پیر دو دانا و گوینده و یادگیر بدیشان چنین گفت کای بخردان جهاندیده و کارکرده ردان مدارید کار جهان را به رنج که از رنج یابد سرافراز گنج دو داننده بی کام برخاستند پر از آب مژگان بیاراستند چو خراد بر زین و اشتاگشسپ به فرمان نشستند هر دو بر اسپ بدیشان چنین گفت کز دل کنون به باید گرفتن ره طیسفون پیامی رسانید نزد پدر سخن یادگیری همه در بدر بگویی که ما رانبد این گناه نه ایرانیان رابد این دستگاه که بادا فرهٔ ایزدی یافتی چو از نیکوی روی بر تافتی یکی آنک ناباک خون پدر نریزد ز تن پاک زاده پسر نباشد همان نیز هم داستان که پیشش کسی گوید این داستان دگر آنک گیتی پر از گنج تست رسیده بهر کشوری رنج تست نبودی بدین نیز هم داستان پر از درد کردی دل راستان سدیگر که چندان دلیر و سوار که بود اندر ایران همه نامدار نبودند شادان ز فرزند خویش ز بوم و برو پاک پیوند خویش یکی سوی چین بد یکی سوی روم پراگنده گشته بهر مرز و بوم دگر آنک قیصر بجای تو کرد ز هر گونه از تو چه تیمار خورد سپه داد و دختر تو را داد نیز همان گنج و با گنج بسیار چیز همی خواست دار مسیحا بروم بدان تا شود خرم آباد بوم به گنج تو از دار عیسی چه سود که قیصر به خوبی همی شاد بود ز بیچارگان خواسته بستدی ز نفرین بروی تو آمد بدی ز یزدان شناس آنچ آمدت پیش بر اندیش زان زشت کردار خویش بدان بد که کردی بهانه منم سخن را نخست آستانه منم به یزدان که از من نبد این گناه نجستم که ویران شود گاه شاه کنون پوزش این همه بازجوی بدین نامداران ایران بگوی ز هر بد که کردی به یزدان گرای کجا هست بر نیکوی رهنمای مگر مر تو را او بود دستگیر بدین رنجهایی که بودت گزیر دگر آنک فرزند بودت دو هشت شب و روز ایشان به زندان گذشت بدر بر کسی ایمن از تو نخفت ز بیم تو بگذاشتندی نهفت چو بشنید پیغام او این دو مرد برفتند دلها پر از داغ و درد برین گونه تا کشور طیسفون همه دیده پرآب و دل پر ز خون نشسته بدر بر گلینوش بود که گفتی زمین زو پر از جوش بود همه لشکرش یک سر آراسته کشیده همه تیغ و پیراسته ابا جوشن و خود بسته میان همان تازی اسپان ببر گستوان به جنگ اندرون گرز پولاد داشت همه دل پر از آتش و باد داشت چو خراد به رزین و اشتاگشسپ فرود آمدند این دو دانا ازاسپ گلینوش بر پای جست آن زمان ز دیدار ایشان به بد شادمان بجایی که بایست بنشاندشان همی مهتر نامور خواندشان سخن گوی خراد به رزین نخست زبان را به آب دلیری بشست