شاهنامه — بخش 966 از 993

اگر بفگنی خیره دیوار باغ چه باغ و چه دشت و چه دریاچه راغ نگر تا تو دیوار او نفگنی دل و پشت ایرانیان نشکنی کزان پس بود غارت و تاختن خروش سواران و کین آختن زن و کودک و بوم ایرانیان به اندیشهٔ بد منه در میان چو سالی چنین بر تو بر بگذرد خردمند خواند تو را بی خرد من ای دون شنیدم کجا تو مهی همه مردم ناسزا رادهی چنان دان که نوشین روان قباد به اندرز این کرد در نامه یاد که هرکو سلیحش به دشمن دهد همی خویشتن رابه کشتن دهد که چون بازخواهد کش آید به کار بداندیش با او کند کارزار دگر آنک دادی ز قیصر پیام مرا خواندی دو دل و خویش کام سخنها نه از یادگار تو بود که گفتار آموزگار تو بود وفا کردن او و از ما جفا تو خود کی شناسی جفا از وفا بدان پاسخش ای بد کم خرد نگویم جزین نیز که اندر خورد تو دعوی کنی هم تو باشی گوا چنین مرد بخرد ندارد روا چو قیصر ز گرد بلا رخ بشست به مردی چو پرویز داماد جست هر آنکس که گیتی ببد نسپرد به مغز اندرون باشد او را خرد بدانم که بهرام بسته میان ابا او یکی گشته ایرانیان به رومی سپاهی نشاید شکست نساید روان ریگ با کوه دست بدان رزم یزدان مرا یاربود سپاه جهان نزد من خوار بود شنیدند ایرانیان آنچ بود تو را نیز زیشان بباید شنود مرا نیز چیزی که بایست کرد به جای نیاطوس روز نبرد ز خوبی و از مردمی کرده ام به پاداش او روز بشمرده ام بگوید تو را زاد فرخ همین جهان را به چشم جوانی مبین گشسپ آنک بد نیز گنجور ما همان موبد پاک دستور ما که از گنج ما به دره بد صد هزار که دادم بدان رومیان یادگار نیاطوس را مهره دادم هزار ز یاقوت سرخ از در گوشوار کجا سنگ هر مهره ای بد هزار ز مثقال گنجی چو کردم شمار همان در خوشاب بگزیده صد درو مرد دانا ندید ایچ بد که هرحقه ای را چو پنجه هزار به دادی درم مرد گوهر شمار صد اسپ گرانمایه پنجه به زین همه کرده از آخر ما گزین دگر ویژه با جل دیبه بدند که در دشت با باد همره بدند به نزدیک قیصر فرستادم این پس از خواسته خواندمش آفرین ز دار مسیحا که گفتی سخن به گنج اندر افگنده چوبی کهن نبد زان مرا هیچ سود و زیان ز ترسا شنیدی تو آواز آن شگفت آمدم زانک چون قیصری سر افراز مردی و نام آوری همه گرد بر گرد او بخردان همش فیلسوفان و هم موبدان که یزدان چرا خواند آن کشته را گرین خشک چوب وتبه گشته را گر آن دار بیکار یزدان بدی سرمایهٔ اور مزد آن بدی برفتی خود از گنج ما ناگهان مسیحا شد او نیستی در جهان دگر آنک گفتی که پوزش بگوی کنون توبه کن راه یزدان بجوی ورا پاسخ آن بد که ریزنده باد زبان و دل و دست و پای قباد مرا تاج یزدان به سر برنهاد پذیرفتم و بودم از تاج شاد بپردان سپردیم چون بازخواست ندانم زبان در دهانت چراست به یزدان بگویم نه با کودکی که نشناسد او بد ز نیک اندکی همه کار یزدان پسندیده ام همان شور و تلخی بسی دیده ام مرا بود شاهی سی و هشت سال کس از شهر یاران نبودم همال کسی کاین جهان داد دیگر دهد نه بر من سپاسی همی برنهد برین پادشاهی کنم آفرین که آباد بادا به دانا زمین چو یزدان بود یار و فریادرس نیازد به نفرین ما هیچ کس بدان کودک زشت و نادان بگوی که ما را کنون تیره گشت آب روی