شاهنامه — بخش 970 از 993

بشد مهر هرمزد خنجر بدست در خانهٔ پادشا راببست سبک رفت و جامه ازو در کشید جگرگاه شاه جهان بر درید بپیچید و بر زد یکی سرد باد به زاری بران جامه بر جان بداد برین گونه گردد جهان جهان همی راز خویش از تو دارد نهان سخن سنج بی رنج گر مرد لاف نبیند ز کردار او جز گزاف اگر گنج داری و گر گرم ورنج نمانی همی در سرای سپنج بی آزاری و راستی برگزین چو خواهی که یابی به داد آفرین چو آگاهی آمد به بازار و راه که خسرو بران گونه برشد تباه همه بدگمانان به زندان شدند به ایوان آن مستمندان شدند گرامی ده و پنج فرزند بود به ایوان شاه آنک دربند بود به زندان بکشتندشان بی گناه بدانگه که برگشته شد بخت شاه جهاندار چیزی نیارست گفت همی داشت آن انده اندر نهفت چو بشنید شیرویه چندی گریست از آن پس نگهبان فرستاد بیست بدان تا زن و کودکانشان نگاه بدارد پس از مرگ آن کشته شاه شد آن پادشاهی و چندان سپاه بزرگی و مردی و آن دستگاه که کس را ز شاهنشهان آن نبود نه از نامداران پیشین شنود یکی گشت با آنک نانی فراخ نیابد نبیند برو بوم و کاخ خردمند گوید نیارد بها هر آنکس که ایمن شد از اژدها جهان رامخوان جز دلاور نهنگ بخاید به دندان چو گیرد به چنگ سرآمد کنون کار پرویز شاه شد آن نامور تخت و گنج و سپاه چو آوردم این روز خسرو ببن ز شیروی و شیرین گشایم سخن چو پنجاه و سه روز بگذشت زین که شد کشته آن شاه با آفرین به شیرین فرستاد شیروی کس که ای نره جادوی بی دست رس همه جادویی دانی و بدخویی به ایران گنکار ترکس تویی به تنبل همی داشتی شاه را به چاره فرود آوری ماه را بترس ای گنهکار و نزد من آی به ایوان چنین شاد و ایمن مپای برآشفت شیرین ز پیغام او وزان پرگنه زشت دشنام او چنین گفت کنکس که خون پدر بریزد مباداش بالا وبر نبینم من آن بدکنش راز دور نه هنگام ماتم نه هنگام سور دبیری بیاورد انده بری همان ساخته پهلوی دفتری بدان مرد داننده اندرز کرد همه خواسته پیش او ارز کرد همی داشت لختی به صندوق زهر که زهرش نبایست جستن به شهر همی داشت آن زهر با خویشتن همی دوخت سرو چمن را کفن فرستاد پاسخ به شیروی باز که ای تاجور شاه گردن فراز سخنها که گفتی تو برگست و باد دل و جان آن بدکنش پست باد کجا در جهان جادویی جز بنام شنو دست و بو دست زان شادکام وگر شاه ازین رسم و اندازه بود که رای وی از جادوی تازه بود که جادو بدی کس به مشکوی شاه به دیده به دیدی همان روی شاه مرا از پی فرخی داشتی که شبگیر چون چشم بگماشتی ز مشکوی زرین مرا خواستی به دیدار من جان بیاراستی ز گفتار چونین سخن شرم دار چه بندی سخن کژ بر شهریار ز دادار نیکی دهش یاد کن به پیش کس اندر مگو این سخن ببردند پاسخ به نزدیک شاه بر آشفت شیروی زان بیگناه چنین گفت کز آمدن چاره نیست چو تو در زمانه سخن خواره نیست چو بشنید شیرین پراز درد شد بپیچید و رنگ رخش زرد شد چنین داد پاسخ که نزد تو من نیایم مگر با یکی انجمن که باشند پیش تو دانندگان جهاندیده و چیز خوانندگان فرستاد شیروی پنجاه مرد بیاورد داننده و سالخورد وزان پس بشیرین فرستاد کس که برخیز و پیش آی و گفتار بس چو شیرین شنید آن کبود و سیاه بپوشید و آمد به نزدیک شاه