شاهنامه — بخش 972 از 993

دگر بر کنامی که ویران شدست رباطی که آرام شیران بدست به مزد جهاندار خسرو بداد به نیکی روان ورا کرد شاد بیامد بدان باغ و بگشاد روی نشست از بر خاک بی رنگ و بوی همه بندگان را بر خویش خواند مران هر یکی رابه خوبی نشاند چنین گفت زان پس به بانگ بلند که هرکس که هست از شما ارجمند همه گوش دارید گفتار من نبیند کسی نیز دیدار من مگویید یک سر جز از راستی نیاید ز دانندگان کاستی که زان پس که من نزد خسرو شدم به مشکوی زرین او نوشدم سر بانوان بودم و فر شاه از آن پس چو پیدا شد از من گناه نباید سخن هیچ گفتن بروی چه روی آید اندر زنی چاره جوی همه یکسر از جای برخاستند زبانها به پاسخ بیاراستند که ای نامور بانوی بانوان سخن گوی و دانا و روشن روان به یزدان که هرگز تو راکس ندید نه نیز از پس پرده آوا شنید همانا ز هنگام هوشنگ باز چو تو نیز ننشست بر تخت ناز همه خادمان و پرستندگان جهانجوی و بیدار دل بندگان به آواز گفتند کای سرفراز ستوده به چین و به روم و طراز که یارد سخن گفتن از تو به بد بدی کردن از روی تو کی سزد چنین گفت شیرین که این بدکنش که چرخ بلندش کند سرزنش پدر را بکشت از پی تاج و تخت کزین پس مبیناد شادی و بخت مگر مرگ را پیش دیوار کرد که جان پدر را به تن خوار کرد پیامی فرستاد نزدیک من که تاریک شد جان باریک من بدان گفتم این بد که من زنده ام جهان آفرین را پرستنده ام پدیدار کردم همه راه خویش پراز درد بودم ز بدخواه خویش پس از مرگ من بر سر انجمن زبانش مگر بد سراید ز من ز گفتار او ویژه گریان شدند هم از درد پرویز بریان شدند برفتند گویندگان نزد شاه شنیده به گفتند زان بی گناه بپرسید شیروی کای نیک خوی سه دیگر چه چیز آمدت آرزوی فرستاد شیرین به شیروی کس که اکنون یکی آرزو ماند و بس گشایم در دخمهٔ شاه باز به دیدار او آمدستم نیاز چنین گفت شیروی کاین هم رواست بدیدار آن مهتر او پادشاست نگهبان در دخمه را باز کرد زن پارسا مویه آغاز کرد بشد چهر بر چهر خسرو نهاد گذشته سخنها برو کرد یاد هم آنگه زهر هلاهل بخورد ز شیرین روانش برآورد گرد نشسته بر شاه پوشیده روی به تن بریکی جامه کافور بوی به دیوار پشتش نهاد و بمرد بمرد و ز گیتی نشانش ببرد چو بشنید شیروی بیمار گشت ز دیدار او پر ز تیمار گشت بفرمود تا دخمه دیگر کنند ز مشک وز کافورش افسر کنند در دخمهٔ شاه کرد استوار برین بر نیامد بسی روزگار که شیروی را زهر دادند نیز جهان را ز شاهان پرآمد قفیز به شومی بزاد و به شومی بمرد همان تخت شاهی پسر را سپرد کسی پادشاهی کند هفت ماه بهشتم ز کافور یابد کلاه به گیتی بهی بهتر از گاه نیست بدی بتر از عمر کوتاه نیست کنون پادشاهی شاه اردشیر بگویم که پیش آمدم ناگزیر چو بنشست بر تخت شاه اردشیر از ایران برفتند برنا و پیر بسی نامداران گشته کهن بدان تا چگونه سرآید سخن زبان برگشاد اردشیر جوان چنین گفت کای کار دیده گوان هر آنکس که برگاه شاهی نشست گشاده زبان باد و یزدان پرست بر آیین شاهان پیشین رویم همان از پس فره و دین رویم ز یزدان نیکی دهش یاد باد همه کار و کردار ما داد باد پرستندگان راهمه برکشیم ستمگارگان را به خون درکشیم