شاهنامه — بخش 979 از 993

جهان گر بر اندازه جویی همی سخن بر گزافه نگویی همی سخن گوی مردی بر مافرست جهاندیده و گرد و زیبافرست بدان تا بگوید که رای تو چیست به تخت کیان رهنمای تو کیست سواری فرستیم نزدیک شاه بخواهیم ازو هرچ خواهی بخواه تو جنگ چنان پادشاهی مجوی که فرجام کارانده آید بروی نبیره جهاندار نوشین روان که با داد او پیرگردد جوان پدر بر پدر شاه و خود شهریار زمانه ندارد چنو یادگار جهانی مکن پر ز نفرین خویش مشو بد گمان اندر آیین خویش به تخت کیان تا نباشد نژاد نجوید خداوند فرهنگ و داد نگه کن بدین نامهٔ پندمند مکن چشم و گوش و خرد را ببند چو نامه به مهر اندر آمد به داد به پیروز شاپور فرخ نژاد بر سعد وقاص شد پهلوان از ایران بزرگان روشن روان همه غرقه در جوشن و سیم و زر سپرهای زرین و زرین کمر چو بشنید سعد آن گرانمایه مرد پذیره شدش با سپاهی چو گرد فرود آوریدندش اندر زمان بپرسید سعد از تن پهلوان هم از شاه و دستور و ز لشکرش ز سالار بیدار و ز کشورش ردا زیر پیروز بفگند و گفت که ما نیزه و تیغ داریم جفت ز دیبا نگویند مردان مرد ز رز و ز سیم و ز خواب و ز خورد گرانمایه پیروزنامه به داد سخنهای رستم همی کرد یاد سخنهاش بشنید و نامه بخواند دران گفتن نامه خیره بماند بتازی یکی نامه پاسخ نوشت پدیدار کرد اندرو خوب و زشت ز جنی سخن گفت وز آدمی ز گفتار پیغمبر هاشمی ز توحید و قرآن و وعد و وعید ز تأیید و ز رسمهای جدید ز قطران و ز آتش و ز مهریر ز فردوس وز حور وز جوی شیر ز کافور منشور و ماء معین درخت بهشت و می و انگبین اگر شاه بپذیرد این دین راست دو عالم به شاهی و شادی وراست همان تاج دارد همان گوشوار همه ساله با بوی و رنگ و نگار شفیع از گناهش محمد بود تنش چون گلاب مصعد بود بکاری که پاداش یابی بهشت نباید به باغ بلا کینه کشت تن یزدگرد و جهان فراخ چنین باغ و میدان و ایوان وکاخ همه تخت گاه و همه جشن و سور نخرم به دیدار یک موی حور دو چشم تو اندر سرای سپنج چنین خیره شد از پی تاج و گنج بس ایمن شدستی برین تخت عاج بدین یوز و باز و بدین مهر و تاج جهانی کجا شربتی آب سرد نیرزد دلت را چه داری به درد هرآنکس که پیش من آید به جنگ نبیند به جز دوزخ و گور تنگ بهشتست اگر بگروی جای تو نگر تا چه باشد کنون رای تو به قرطاس مهر عرب برنهاد درود محمد همی کرد یاد چو شعبه مغیره بگفت آن زمان که آید بر رستم پهلوان ز ایران یکی نامداری ز راه بیامد بر پهلوان سپاه که آمد فرستاده ای پیروسست نه اسپ و سلیح و نه چشمی درست یکی تیغ باریک بر گردنش پدید آمده چاک پیراهنش چورستم به گفتار او بنگرید ز دیبا سراپردهٔ برکشید ز زربفت چینی کشیدند نخ سپاه اندر آمد چو مور و ملخ نهادند زرین یکی زیرگاه نشست از برش پهلوان سپاه بر او از ایرانیان شست مرد سواران و مردان روز نبرد به زر بافته جامه های بنفش بپا اندرون کرده زرینه کفش همه طوق داران با گوشوار سرا پرده آراسته شاهوار چو شعبه به بالای پرده سرای بیامد بران جامه ننهاد پای همی رفت برخاک برخوار خوار ز شمشیر کرده یکی دستوار نشست از بر خاک و کس را ندید سوی پهلوان سپه ننگرید