شاهنامه — بخش 984 از 993

به دو روز نامه به دژها نهند یکی نامه گنجور ما را دهند دگر خود بدارند با خویشتن بزرگان که باشند زان انجمن همانا بران راغ و کوه بلند ز ترک و ز تازی نیاید گزند شما را بدین روزگار سترگ یکی دست باشد بر ما بزرگ هنرمند گوینده دستور ما بفرماید اکنون به گنج ور ما که هرکس این را ندارد به رنج فرستد ورا پارسی جامه پنج یکی خوب سربند پیکر به زر بیابند فرجام زین کار بر بدین روزگار تباه و دژم بیابد ز گنجور ما چل درم به سنگ کسی کو بود زیردست یکی زین درمها گر اید بدست از آن شست بر سرش و چاردانگ بیارد نبشته بخواند به بانگ بیک روی برنام یزدان پاک کزویست امید و زو ترس وباک دگر پیکرش افسر و چهر ما زمین بارور گشته از مهر ما به نوروز و مهر آن هم آراستست دو جشن بزرگست و با خواستست درود جهان بر کم آزار مرد کسی کو ز دیهیم ما یاد کرد بلند اختری نامجوی سواری بیامد به کف نامهٔ شهریار وزان جایگه برکشیدند کوس ز بست و نشاپور شد تا به طوس خبر یافت ماهوی سوری ز شاه که تا مرز طوس اندر آمد سپاه پذیره شدشت با سپاه گران همه نیزه داران جوشن وران چو پیداشد آن فرو آورند شاه درفش بزرگی و چندان سپاه پیاده شد از باره ماهوی زود بران کهتری بندگیها فزود همی رفت نرم از بر خاک گرم دو دیده پر ا زآب کرده زشرم زمین را ببوسید و بردش نماز همی بود پیشش زمانی دراز فرخ زاد چون روی ماهوی دید سپاهی بران سان رده برکشید ز ماهوی سوری دلش گشت شاد برو بر بسی پندها کرد یاد که این شاه را از نژادکیان سپردم تو را تا ببندی میان نباید که بادی برو بر جهد وگر خود سپاسی برو برنهد مرا رفت باید همی سوی ری ندانم که کی بینم این تاج کی که چون من فراوان به آوردگاه شد از جنگ آن نیزه داران تباه چو رستم سواری به گیتی نبود نه گوش خردمند هرگز شنود بدست یکی زاغ سرکشته شد به من بر چنین روز برگشته شد که یزدان و را جای نیکان دهاد سیه زاغ را درد پیکان دهاد بدو گفت ماهوی کای پهلوان مرا شاه چشمست و روشن روان پذیرفتم این زینهار تو را سپهر تو را شهریار تو را فرخ زاد هرمزد زان جایگاه سوی ری بیامد به فرمان شاه برین نیز بگذشت چندی سپهر جداشد ز مغز بد اندیش مهر شبان را همی تخت کرد آرزوی دگرگونه تر شد به آیین و خوی تن خویش یک چند بیمار کرد پرستیدن شاه دشوار کرد یکی پهلوان بود گسترده کام نژادش ز طرخان و بیژن بنام نشستش به شهر سمرقند بود بران مرز چندیش پیوند بود چو ماهوی بدبخت خودکامه شد ازو نزد بیژن یکی نامه شد که ای پهلوان زادهٔ بی گزند یکی رزم پیش آمدت سودمند که شاه جهان با سپاه ای درست ابا تاج و گاهست و با افسرست گرآیی سر و تاج و گاهش تو راست همان گنج و چتر سیاهش تو راست چو بیژن نگه کرد و آن نامه دید جهان پیش ماهوی خودکامه دید به دستور گفت ای سر راستان چه داری بیاد اندرین داستان بیاری ماهوی گر من سپاه برانم شود کارم ایدر تباه به من برکند شاه چینی فسوس مرا بی منش خواند و چاپلوس وگرنه کنم گوید از بیم کرد همی ترسد از روز ننگ و نبرد چنین داد دستور پاسخ بدوی که ای شیر دل مرد پرخاشجوی از ایدر تو را ننگ باشد شدن به یاری ماهوی و باز آمدن