شاهنامه — بخش 988 از 993

همه موبدان تا جهان شد سیاه بر آیین خورشید بنشست ماه به گفتند زین گونه با کینه جوی نبد سوی یک موی زان گفت وگوی چوشب تیره شد گفت با موبدان شمارا بباید شد ای بخردان من امشب بگردانم این با پسر زهر گونه ای دانش آرم ببر ز لشگر بخوانیم داننده بیست بدان تا بدین بر نباید گریست برفتند دانندگان از برش بیامد یکی موبد از لشکرش چو بنشست ماهوی با راستان چه بینید گفت اندرین داستان اگر زنده ماند تن یزدگرد ز هر سو برو لشکر آیند گرد برهنه شد این راز من در جهان شنیدند یکسر کهان و مهان بیاید مرا از بدش جان به سر نه تن ماند ایدر نه بوم و نه بر چنین داد پاسخ خردمند مرد که این خود نخستین نبایست کرد اگر شاه ایران شود دشمنت ازو بد رسد بی گمان برتنت وگر خون او را بریزی بدست که کین خواه او در جهان ایزدست چپ و راست رنجست و اندوه و درد نگه کن کنون تا چه بایدت کرد پسر گفت کای باب فرخنده رای چو دشمن کنی زو بپرداز جای سپاه آید او را ز ما چین و چین به ما بر شود تنگ روی زمین تو این را چنین خردکاری مدان چوچیره شدی کام مردان بران گر از دامن او درفشی کنند تو را با سپاه از بنه برکنند چو بشنید ماهوی بیدادگر سخنها کجا گفت او را پسر چنین گفت با آسیابان که خیز سواران ببر خون دشمن بریز چو بشنید ازو آسیابان سخن نه سردید از آن کار پیدانه بن شبانگاه نیران خرداد ماه سوی آسیابان رفت نزدیک شاه ز درگاه ماهوی چون شد برون دو دیده پر از آب دل پر ز خون سواران فرستاد ماهوی زود پس آسیابان به کردار دود بفرمود تا تاج و آن گوشوار همان مهر و آن جامهٔ شاهوار نباید که یکسر پر از خون کنند ز تن جامهٔ شاه بیرون کنند بشد آسیابان دو دیده پر آب به زردی دو رخساره چون آفتاب همی گفت کای روشن کردگار تویی برتر از گردش روزگار تو زین ناپسندیده فرمان او هم اکنون به پیچان تن و جان او بر شاه شد دل پر از شرم و باک رخانش پر آب و دهانش چو خاک به نزدیک تنگ اندر آمد به هوش چنان چون کسی راز گوید بگوش یکی دشنه زد بر تهیگاه شاه رهاشد به زخم اندر از شاه آه به خاک اندر آمد سرو افسرش همان نان کشکین به پیش اندرش اگر راه یابد کسی زین جهان بباشد ندارد خرد در نهان ز پرورده سیر آید این هفت گرد شود کشته بر بیگنه یزدگرد برین گونه بر تاجداری بمرد که از لشکر او سواری نبرد خردنیست با گرد گردان سپهر نه پیدابود رنج و خشمش ز مهر همان به که گیتی نبینی به چشم نداری ز کردار او مهر و خشم سواران ماهوی شوریده بخت به دیدند کان خسروانی درخت ز تخت و ز آوردگه آرمید بشد هر کسی روی او را بدید گشادند بند قبای بنفش همان افسر و طوق و زرینه کفش فگنده تن شاه ایران به خاک پر از خون و پهلو به شمشیر چاک ز پیش شهنشاه برخاستند زبان را به نفرین بیاراستند که ماهوی را باد تن همچنین پر از خون فگنده بروی زمین به نزدیک ماهوی رفتند زود ابا یاره و گوهر نابسود به ماهوی گفتند کان شهریار برآمد ز آرام وز کارزار بفرمود کو را به هنگام خواب از آن آسیا افگنند اندر آب بشد تیز بد مهر دو پیشکار کشیدند پر خون تن شهریار کجا ارج آن کشته نشناختند به گرداب زرق اندر انداختند چو شب روز شد مردم آمد پدید دو مرد گرانمایه آنجا رسید