شاهنامه — بخش 992 از 993

همی تاخت تاپیش ریگ فرب پر آژنگ رخ پر ز دشنام لب مر او را بریگ فرب دربیافت رکابش گران کرد و اندر شتافت چو نزدیک ماهو برابر به بود نزد خنجر او را دلیری نمود کمربند بگرفت و او را ز زین برآورد و آسان بزد بر زمین فرود آمد و دست او را ببست به پیش اندر افگند و خود برنشست همانگه رسیدند یاران اوی همه دشت ازو شد پر از گفت و گوی ببرسام گفتند کاین را مبر بباید زدن گردنش راتبر چنین داد پاسخ که این راه نیست نه زین تاختن بیژن آگاه نیست همانگه به بیژن رسید آگهی که آمد بدست آن نهانی رهی جهانجوی ماهوی شوریده هش پر آزار و بی دین خداوندکش چو بشنید بیژن از آن شادشد ببالید وز اندیشه آزاد شد شراعی زدند از بر ریگ نرم همی رفت ماهوی چون باد گردم گنهکار چون روی بیژن بدید خردشد ز مغز سرش ناپدید شد از بیم همچون تن بی روان به سر بر پراگند ریگ روان بدو گفت بیژن که ای بدنژاد که چون تو پرستار کس را مباد چرا کشتی آن دادگر شاه را خداوند پیروزی و گاه را پدر بر پدر شاه و خود شهریار ز نوشین روان در جهان یادگار چنین داد پاسخ که از بدکنش نیاید مگر کشتن و سرزنش بدین بد کنون گردن من بزن بینداز در پیش این انجمن بترسید کش پوست بیرون کشد تنش رابدان کینه در خون کشد نهانش بدانست مرد دلیر به پاسخ زمانی همی بود دیر چنین داد پاسخ که ای دون کنم که کین از دل خویش بیرون کنم بدین مردی و دانش و رای و خوی هم تاج وتخت آمدت آرزوی به شمشیر دستش ببرید و گفت که این دست را در بدی نیست جفت چو دستش ببرید گفتا دو پا ببرید تا ماند ایدر بجا بفرمود تا گوش و بینیش پست بریدند و خود بارگی برنشست بفرمود کاین را برین ریگ گرم بدارید تا خوابش آید ز شرم منادیگری گرد لشکر بگشت به درگاه هرخیمه ای برگذشت که ای بندگان خداوند کش مشورید بیهوده هرجای هش چو ماهوی باد آنکه بر جان شاه نبخشود هرگز مبیناد گاه سه پور جوانش به لشکر بدند همان هر سه با تخت و افسر بدند همان جایگه آتشی بر فروخت پدر را و هر سه پسر را بسوخت از آن تخمهٔ کس در زمانه نماند وگر ماند هرکو بدیدش براند بزرگان بارن دوده نفرین کنند سرازکشتن شاه پرکین کنند که نفرین برو باد و هرگز مباد که او را نه نفرین فرستد بداد کنون زین سپس دور عمر بود چو دین آورد تخت منبر بود چو بگذشت سال ازبرم شست و پنج فزون کردم اندیشهٔ درد و رنج به تاریخ شاهان نیاز آمدم به پیش اختر دیرساز آمدم بزرگان و با دانش آزادگان نبشتند یکسر همه رایگان نشسته نظاره من از دورشان تو گفتی بدم پیش مزدورشان جز احسنت از ایشان نبد بهره ام بکفت اندر احسنتشان زهره ام سربدره های کهن بسته شد وزان بند روشن دلم خسته شد ازین نامور نامداران شهر علی دیلمی بود کوراست بهر که همواره کارش بخوبی روان به نزد بزرگان روشن روان حسین قتیب است از آزادگان که ازمن نخواهد سخن رایگان ازویم خور و پوشش و سیم و زر وزو یافتم جنبش و پای و پر نیم آگه از اصل و فرع خراج همی غلتم اندر میان دواج جهاندار اگر نیستی تنگ دست مرا بر سرگاه بودی نشست چو سال اندر آمد به هفتاد ویک همی زیر بیت اندر آرم فلک همی گاه محمود آباد باد سرش سبز باد و دلش شاد باد