شاهنامه — بخش 993 از 993

چنانش ستایم که اندر جهان سخن باشد از آشکار ونهان مرا از بزرگان ستایش بود ستایش ورا در فزایش بود که جاوید باد آن خردمند مرد همیشه به کام دلش کارکرد همش رای و هم دانش وهم نسب چراغ عجم آفتاب عرب سرآمد کنون قصهٔ یزدگرد به ماه سفندار مد روز ارد ز هجرت شده پنج هشتادبار به نام جهانداور کردگار چواین نامور نامه آمد ببن ز من روی کشور شود پرسخن از آن پس نمیرم که من زنده ام که تخم سخن من پراگنده ام هر آنکس که دارد هش و رای و دین