خواننده یکپارچه قرآن، نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه

از خطبه هاى امام (عليه السلام) است که حال ياران خود را در آن هنگام که براى مدتى طولانى امام (عليه السلام) را از جنگ با شاميان نهى مى کردند، توضيح مى دهد (و به آن ها پاسخى پرمعنا مى فرمايد) «مردم (هنگام بيعت يا هنگام اصرار بر شروع جنگ صفّين) همچون شتران تشنه کامى که به آب برسند و ساربان آن ها را رها کند و پابند و عقال ازبرگيرد، بر من هجوم آوردند، تا آن جا که گمان کردم مرا براثر فشار خواهند کشت! يا بعضى به وسيله بعضى ديگر دربرابر من از ميان خواهند رفت! من درباره اين موضوع (جنگ با شاميان يا دشمنان ديگر در آغاز خلافت) بررسى کافى کرده ام و آن را کاملا زير و رو ساخته، تمام جهاتش را سنجيده ام، به گونه اى که خواب را از چشمم ربود! سرانجام به اين نتيجه رسيدم که چاره اى جز اين نيست که يکى از دو راه را برگزينم يا (با کسانى که دربرابر حق قيام کرده اند) به نبرد برخيزم، يا آنچه را محمد (صلي الله عليه و آله) آورده است انکار کنم. ديدم تن دادن به جنگ (و مرارت دنيا) از تن دادن به کيفر پروردگار در قيامت آسان تر است، و از دست رفتن دنيا دربرابر از دست دادن آخرت برايم سهل تر است. (به همين دليل اوّلى را برگزيدم)».