خواننده یکپارچه قرآن، نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه

خداوند نه مخلوقات را آفريده، تا پايه هاى حکومت خود را تحکيم بخشد ونه براى بيم از حوادث آينده بوده و نه براى اين که در مبارزه با همتاى خود، يارى اش دهند و نه به دليل اين که از فخر و مباهاتِ شريکانِ فزون طلب ومخالفانِ برترى جو، جلوگيرى کند؛ بلکه همه آن ها مخلوق او هستند و در سايه لطفش پرورش مى يابند و بندگانى خاضع اند. در موجودات حلول نکرده تا گفته شود:درآن ها(محصور)است وازآن هافاصله نگرفته تاگفته شود:ازآن هاجداست. آفرينش موجودات در آغاز بر او سنگين نبوده، (و در ادامه راه) از تدبير آنچه ايجاد کرده است بازنمانده، و عجز و ناتوانى، او را از آفرينشِ (جديد) بازنداشته است. در آنچه فرمان داده و مقدّر ساخته، ترديدى به او راه نيافته (تا در کار خود شک کند) بلکه فرمانش متين، و علمش محکم، و کارش صحيح وبى خلل است. او کسى است که (همگان) در بلاها و مشکلات چشم اميد به او دوخته اند و در نعمت ها از او بيم دارند (که مبادا کفران، مايه سلب نعمت گردد).