خواننده یکپارچه قرآن، نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه

دنيا آبشخورش تيره و راه ورود به اين آبگاه، پُرگِل و لاى است. چشم اندازش فريبنده و باطن آن کشنده است. فريبى است گذرا! و پرتوى است ناپايدار! و سايه اى است زوال پذير! و تکيه گاهى است نااستوار! به گونه اى که افرادِ گريزان، با آن انس مى گيرند و منکرانش به آن دل مى بندند، ولى ناگهان همانند اسبى چموش که غافلگيرانه پاهاى خود را بلند مى کند و سوارش را بر زمين مى کوبد، آن ها را به زمين مى زند! و با دام هاى خود آن ها را گرفتار مى سازد! و تيرهاى خود را به سوى آنان پرتاب مى کند! (آرى) دنيا ريسمان مرگ را بر گلوى او مى افکند و کشان کشان به سوى گورى تنگ و جايگاهى وحشتناک مى برد! جايى که محلّ خويش را در بهشت و دوزخ مى بيند و پاداش اعمال خود را مشاهده مى کند و اين گونه پيوسته نسل هاى بعد به دنبال پيشينيان در حرکت اند؛ نه مرگ از تباه کردن آن ها دست برمى دارد و نه بازماندگان (از سرنوشت پيشينيان عبرت مى گيرند و) از گناه و عصيان روى گردان مى شوند! همچون آنان عمل مى کنند و همانندشان گام برمى دارند، تا به پايان جهان برسند و در مسير فنا قرار گيرند.