خواننده یکپارچه قرآن، نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه

بعد از حمد و ثناى الهى؛ خداوند هرگز ستمگران دنيا را درهم نشکسته، مگر بعد از آن که به آنان مهلت داده و نعمت فراوان بخشيده است (تا فرصت فکر و انديشه را داشته باشند و شکر نعمت هاى الهى را به جا آورند، ولى غالبآ به جاى شکرِ نعمت، مغرور شدند و بر ظلم خود افزودند) و (نيز) هرگز استخوانِ شکسته هيچ امّتى را ترميم نکرده، مگر بعد از تحمّل مشکلات و آزمون ها؛ و در سختى هايى که شما با آن روبرو شديد و مشکلاتى که پشت سر گذاشتيد، درس هاى عبرت فراوانى است (تا به ضعف هاى خود پى ببريد و راه حلّ مشکلات را بياموزيد) ولى نه هر کس که مغز دارد، انديشمند است، نه هر صاحب گوشى شنواست و نه هر صاحب چشمى بينا.

راستى عجيب است! و چرا تعجّب نکنم از خطا و اشتباه اين گروه ها (ى پراکنده) با دلايل مختلفى که براى مذهب خود دارند! نه گام در جاى گام پيامبرى مى نهند و نه از عمل وصىّ (پيامبر) پيروى مى کنند، نه به غيب ايمان مى آورند و نه خود را از عيب برکنار مى دارند. پيوسته در درون شبهات عمل مى کنند و در مسير شهوات گام برمى دارند. کار نيک در نظرشان همان است که خود نيک مى پندارند و منکر و زشتى همان است که خود منکر و زشت بدانند؛ پناهگاه آن ها در حلّ مشکلات خودشان اند و در حوادث مهم (و مبهم) تنها به آراى (ناقص) خويش تکيه مى کنند. گويى هرکدام از آن ها، امام خويشتن اند و به پندار خود، به دستگيره هاى مطمئن و اسباب محکمى چنگ زده اند.