خواننده یکپارچه قرآن، نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه

اى بندگان خدا! شما را به ترک اين دنيايى که سرانجام شما را ترک مى گويد توصيه مى کنم؛ هر چند ترک آن را دوست نداشته باشيد! دنيايى که جسم هاى شما را کهنه و فرسوده مى سازد، با اين که دوست داريد همواره تازه و نو گردد! شما نسبت به دنيا به مسافرانى مى مانيد که وقتى گام در جادّه نهاده اند، احساس مى کنند به پايان راه رسيده اند و تا قصد رسيدن به نشانه اى در وسط راه کرده اند، گويى بلافاصله در کنار آن قرار گرفته اند.(آرى، دنيا به سرعت پايان مى يابد!) کسى که (در اين دنيا) به سوى مقصد پيش مى رود چه زود به آن مى رسد! و چگونه مى تواند اميد به بقا داشته باشد آن کس که روز معيّنى در پيش دارد، که از آن نمى تواند فراتر برود، مرگ به سرعت او را دنبال مى کند و به پيش مى راند و اجل او را به زور و برخلاف ميلش به جدايى از دنيا وادار مى سازد. حال که چنين است، براى به دست آوردن عزّت وافتخارات (موهوم) سرودست نشکنيد؛ و به زينت و نعمت هايش فريفته نشويد؛ و از رنج و ناراحتى هاى آن بى تابى نکنيد! چراکه عزّت و افتخاراتش به زودى پايان مى گيرد؛ زينت و نعمت هايش زايل مى گردد و رنج وناراحتى هايش تمام مى شود (و در يک کلمه) دوران هرچيز سپرى مى گردد وهر موجود زنده اى به سوى فنا پيش مى رود!