خواننده یکپارچه قرآن، نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه

گويا مى بينم شخصى بسيار گمراه و گمراه کننده، بر مردم شام مسلّط شده، وهمچون حيوانات بر آن ها بانگ مى زند و (آن قدر پيشروى مى کند که) پرچم هاى خويش را در اطراف کوفه نصب مى کند. هنگامى که او دهان مى گشايد وطغيانش به اوج مى رسد و جاى پايش در زمين محکم مى گردد وفتنه، فرزندان خود را با دندان هايش مى گزد، و امواج جنگ، به حرکت درمى آيد؛ چهره عبوس روزها ظاهر مى شود و درد و رنج و مشقّت شب ها نمايان مى گردد و هنگامى که کِشت (آن ظالم گمراه) به مرحله درو مى رسد، براى چيدنش به پا مى خيزد، به هيجان مى آيد و برق شمشيرش مى درخشد؛ در آن هنگام، پرچم هاى فتنه هاى پيچيده (بر ضدّ او) به اهتراز درمى آيد و (دشمنانش) همچون شب تار، و درياى متلاطم روى مى آورند. چه طوفان هاى سختى شهر کوفه را مى شکافد! و چه تندبادهايى که بر آن مى گذرد، و به زودى گروه هاى مختلف به جان هم مى افتند؛ آنان که سر پا هستند درو مى شوند و آن ها که از پا افتاده اند، لگدمال مى گردند!.