خواننده یکپارچه قرآن، نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه

ما افراد را حَکَم قرار نداديم، بلکه فقط قرآن را به حکميّت برگزيديم، ولى قرآن خطوطى است که در ميان دو جلد قرار گرفته و سخن نمى گويد، بلکه نيازمند ترجمان است، و تنها انسان هاى آگاه مى توانند از آن سخن بگويند (بنابراين) هنگامى که آن قوم (شاميان) ما را دعوت کردند که قرآن ميان ما و آن ها حَکَم باشد ما گروهى نبوديم که به کتاب خداوند سبحان، پشت کنيم در حالى که مى فرمايد: «اگر در چيزى اختلاف کرديد آن را به خدا ورسولش بازگردانيد» (واز آن ها نظر بخواهيد). بازگرداندن به خدا اين است که به کتابش حکم کنيم وارجاع به رسول الله (صلي الله عليه و آله) اين است که به سنتش عمل کنيم، واگر درباره کتاب خدا به درستى حکم شود ما سزاوارترين مردم به پذيرش آن هستيم و اگر به سنت پيامبر (صلي الله عليه و آله) حکم شود نيز ما از همه (پيشگام تر و) شايسته تر و سزاوارتريم که به سنت او عمل کنيم.