خواننده یکپارچه قرآن، نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه

اى مردم! شما در اين جهان هدفى هستيد دربرابر تيرهاى مرگ که يکى پس از ديگرى به سوى شما پرتاب مى شود، همراه هر جرعه اى بيم گلوگير شدن است وبا هر لقمه اى بيم گرفتن راه نفس. به هيچ نعمتى از دنيا نمى رسيد، جز اين که نعمت ديگرى را از دست مى دهيد، و هيچ کس از شما يک روز عمر نمى کند، مگر اين که از جمع زندگى وى يک روز کاسته مى شود. غذايى بر او افزوده نمى گردد، مگر اين که از آن روزى اى که برايش تعيين شده به همان اندازه کم مى شود، هيچ اثرى از او زنده نمى شود، جز اين که اثر ديگرى از او مى ميرد، چيزى براى او تازه نمى شود، مگر اين که تازه اى از او کهنه مى گردد و هيچ چيز براى او نمى رويد، جز اين که چيزى از او درو مى شود، (از همه مهم تر اين که) اصول و ريشه هاى ما درگذشتند، و ما فروع و شاخه هاى آن ها هستيم، آيا شاخه بعد از رفتن ريشه بقايى دارد؟!