خواننده یکپارچه قرآن، نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه

سپس خداوند پاك و منزّه، طوفانى برانگيخت كه (داراى ويژگى ‌هايى بود كه آن را از باد و طوفان ‌هاى معمولى كره زمين جدا مى ‌كرد) بادى نازا بود و همراه و ملازم آب بود و از آن جدا نمى‌ شد و از نقطه ‌اى دور، سرچشمه مى‌ گرفت. پس به آن فرمان داد كه آب‌ هاى متراكم را برهم زند و امواج درياها را به هر سو بفرستد! در نتيجه، همچون مشك سقّايى، آن‌ ها را به ‌هم زد و با همان شدّت كه در فضا مى ‌وزيد، به آن امواج حمله ‌ور شد. آغازش را بر آخرش فرو مى ‌ريخت و قسمت ‌هاى ساكن آن را به امواج متحرّك پيوند مى ‌داد. تا آب ‌ها روى هم انباشته شد و همچون قلّه كوه بالا آمد و امواج، كف ‌هايى را بيرون فرستاد و در هواى باز و جوّى وسيع، پراكنده ساخت و از آن، هفت آسمان را پديد آورد. آسمان پايين را همچون موج مهار شده‌اى قرار داد و آسمان برترين را همچون سقفى محفوظ و بلند. بى آن که ستونى براى نگاهدارى آن باشد و نه ميخ هايى که آن را محکم کند. سپس آسمان پايين را به وسيله کواکب و نور ستارگان درخشنده زينت بخشيد و چراغى روشنى بخش و ماهى نورافشان در آن به جريان انداخت، در مدارى متحرّک و سقفى گردان و صفحه اى جنبنده.