دیوان حافظ

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها / که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

صلاح کار کجا و من خراب کجا / ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را / به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را / که سر به کوه و بیابان تو داده ای ما را

دل می رود ز دستم صاحب دلان خدا را / دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

به ملازمان سلطان که رساند این دعا را / که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را

صوفی بیا که آینه صافیست جام را / تا بنگری صفای می لعل فام را

ساقیا برخیز و درده جام را / خاک بر سر کن غم ایام را

رونق عهد شباب است دگر بستان را / می رسد مژده گل بلبل خوش الحان را

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما / چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما

ساقی به نور باده برافروز جام ما / مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما / آب روی خوبی از چاه زنخدان شما

می دمد صبح و کله بست سحاب / الصبوح الصبوح یا اصحاب

گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب / گفت در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت / و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت

خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت / به قصد جان من زار ناتوان انداخت

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت / آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

ساقیا آمدن عید مبارک بادت / وان مواعید که کردی مرواد از یادت

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست / منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

روزه یک سو شد و عید آمد و دل ها برخاست / می ز خمخانه به جوش آمد و می باید خواست

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست / گفت با ما منشین کز تو سلامت برخاست

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست / سخن شناس نه ای جان من خطا این جاست

خیال روی تو در هر طریق همره ماست / نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست / که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست