دیوان حافظ

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی / خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

ای دل به کوی عشق گذاری نمی کنی / اسباب جمع داری و کاری نمی کنی

سحرگه ره روی در سرزمینی / همی گفت این معما با قرینی

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی / ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی

ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی / من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی

بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی / می خواند دوش درس مقامات معنوی

ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی / تا راهرو نباشی کی راهبر شوی

سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی / گفت بازآی که دیرینه این درگاهی

ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی / در فکرت تو پنهان صد حکمت الهی

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی / خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

به چشم کرده ام ابروی ماه سیمایی / خیال سبزخطی نقش بسته ام جایی

سلامی چو بوی خوش آشنایی / بدان مردم دیده روشنایی

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی / دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی / هر جا که روی زود پشیمان به درآیی

می خواه و گل افشان کن از دهر چه می جویی / این گفت سحرگه گل بلبل تو چه می گویی