دیوان حافظ

هزار جهد بکردم که یار من باشی / مرادبخش دل بی قرار من باشی

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی / بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی

زین خوش رقم که بر گل رخسار می کشی / خط بر صحیفه گل و گلزار می کشی

سلیمی منذ حلت بالعراق / الاقی من نواها ما الاقی

کتبت قصه شوقی و مدمعی باکی / بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی

یا مبسما یحاکی درجا من اللالی / یا رب چه درخور آمد گردش خط هلالی

سلام الله ما کر اللیالی / و جاوبت المثانی و المثالی

بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی / خوش باش زان که نبود این هر دو را زوالی

رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی / آمد به گوش ناگهم آواز بلبلی

این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی / وین دفتر بی معنی غرق می ناب اولی

زان می عشق کز او پخته شود هر خامی / گر چه ماه رمضان است بیاور جامی

که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی / که به کوی می فروشان دو هزار جم به جامی

انت روائح رند الحمی و زاد غرامی / فدای خاک در دوست باد جان گرامی

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی / دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

ز دلبرم که رساند نوازش قلمی / کجاست پیک صبا گر همی کند کرمی

احمد الله علی معدله السلطان / احمد شیخ اویس حسن ایلخانی

وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی / حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی

هواخواه توام جانا و می دانم که می دانی / که هم نادیده می بینی و هم ننوشته می خوانی

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی / چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی / گذر به کوی فلان کن در آن زمان که تو دانی

دو یار زیرک و از باده کهن دومنی / فراغتی و کتابی و گوشه چمنی

نوش کن جام شراب یک منی / تا بدان بیخ غم از دل برکنی

صبح است و ژاله می چکد از ابر بهمنی / برگ صبوح ساز و بده جام یک منی

ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی / سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی