دیوان حافظ

هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد / سعادت همدم او گشت و دولت همنشین دارد

هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد / خداش در همه حال از بلا نگه دارد

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد / نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

آن که از سنبل او غالیه تابی دارد / باز با دلشدگان ناز و عتابی دارد

شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد / بنده طلعت آن باش که آنی دارد

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد / هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد

روشنی طلعت تو ماه ندارد / پیش تو گل رونق گیاه ندارد

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد / بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد / نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد

سحر بلبل حکایت با صبا کرد / که عشق روی گل با ما چه ها کرد

بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد / هلال عید به دور قدح اشارت کرد

به آب روشن می عارفی طهارت کرد / علی الصباح که میخانه را زیارت کرد

صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد / بنیاد مکر با فلک حقه باز کرد

بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد / باد غیرت به صدش خار پریشان دل کرد

چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد / نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد

دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد / تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

دل از من برد و روی از من نهان کرد / خدا را با که این بازی توان کرد

یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد / به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد / صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد / یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد / چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد / شد سوی محتسب و کار به دستوری کرد

سال ها دل طلب جام جم از ما می کرد / وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد

به سر جام جم آن گه نظر توانی کرد / که خاک میکده کحل بصر توانی کرد