دیوان حافظ

بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم / مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم

دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم / لیکن از لطف لبت صورت جان می بستم

به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم / بیا بگو که ز عشقت چه طرف بربستم

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم / ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

فاش می گویم و از گفته خود دلشادم / بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی دردم / تو را می بینم و میلم زیادت می شود هر دم

سال ها پیروی مذهب رندان کردم / تا به فتوی خرد حرص به زندان کردم

دیشب به سیل اشک ره خواب می زدم / نقشی به یاد خط تو بر آب می زدم

هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم / هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم

خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم / به صورت تو نگاری ندیدم و نشنیدم

ز دست کوته خود زیر بارم / که از بالابلندان شرمسارم

گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم / همچنان چشم گشاد از کرمش می دارم

گر دست دهد خاک کف پای نگارم / بر لوح بصر خط غباری بنگارم

در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم / کز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم / هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم / لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم

جوزا سحر نهاد حمایل برابرم / یعنی غلام شاهم و سوگند می خورم

تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم / تبسمی کن و جان بین که چون همی سپرم

به تیغم گر کشد دستش نگیرم / وگر تیرم زند منت پذیرم

مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم / که پیش چشم بیمارت بمیرم

نماز شام غریبان چو گریه آغازم / به مویه های غریبانه قصه پردازم

گر دست رسد در سر زلفین تو بازم / چون گوی چه سرها که به چوگان تو بازم

در خرابات مغان گر گذر افتد بازم / حاصل خرقه و سجاده روان دربازم

مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم / طایر قدسم و از دام جهان برخیزم