دیوان حافظ

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم / بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

حالیا مصلحت وقت در آن می بینم / که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم

گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم / ز جام وصل می نوشم ز باغ عیش گل چینم

در خرابات مغان نور خدا می بینم / این عجب بین که چه نوری ز کجا می بینم

غم زمانه که هیچش کران نمی بینم / دواش جز می چون ارغوان نمی بینم

خرم آن روز کز این منزل ویران بروم / راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

گر از این منزل ویران به سوی خانه روم / دگر آن جا که روم عاقل و فرزانه روم

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم / خاک می بوسم و عذر قدمش می خواهم

دیدار شد میسر و بوس و کنار هم / از بخت شکر دارم و از روزگار هم

دردم از یار است و درمان نیز هم / دل فدای او شد و جان نیز هم

ما بی غمان مست دل از دست داده ایم / همراز عشق و همنفس جام باده ایم

عمریست تا به راه غمت رو نهاده ایم / روی و ریای خلق به یک سو نهاده ایم

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم / از بد حادثه این جا به پناه آمده ایم

فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم / که حرام است می آن جا که نه یار است ندیم

خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم / به ره دوست نشینیم و مرادی طلبیم

ما ز یاران چشم یاری داشتیم / خود غلط بود آن چه ما پنداشتیم

صلاح از ما چه می جویی که مستان را صلا گفتیم / به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیم

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم / محصول دعا در ره جانانه نهادیم

بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم / کز بهر جرعه ای همه محتاج این دریم

خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم / شطح و طامات به بازار خرافات بریم

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم / فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم / وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم / سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم / غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم